Tarık Cemal Kutlu (1944- 2004)

 

Tarık Cemal Kutlu (1944- 2004)

 

Çeçen Aydını Tarık Cemal Kutlu 1944’de Kahramanmaraş- Çardak’ta dünyaya geldi. Çeçenlerin Dişnuo boyundandır. İlk ve orta öğrenimini Kahramanmaraş’ta tamamladı. 1971’de İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. Aynı yıl fakültenin ‘Son Çağ Tarihi Kürsüsü’nde doktora öğrencisi oldu. Mezun olduğu okulun Seminer Kütüphanesinde memurluk yaptı. Askerlik hizmetini Yedek Subay olarak Ankara’da tamamladı. Ardından Millî Eğitim Bakanlığı tarafından İstanbul- Vefa Lisesi’ne Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni olarak tayin edildi. Bu okulda 27 yıl boyunca öğretmen ve idareci olarak görev yaptı. 1990’da kendisine YÖK tarafından ‘Türk Filologu’ unvanı verildi. 1996’da kendi isteğiyle emekli oldu. Evli ve iki evlât babasıdır.

 

 ‘KUZEY KAFKASYA’, ‘KAFKASYA GERÇEĞİ’ , ‘ARGUN’, ‘ÇEÇENİSTAN’, ‘YENİ KAFKASYA’, ‘KAFKASYA YAZILARI’ , ‘MÜLKİYELİLER BİRLİĞİ’, ‘TARİH VE TOPLUM’ GİBİ PERİYODİK YAYINLARIN YANISIRA ‘ANKARA EKSPRES’  ‘TERCÜMAN’ VE ‘CUMHURİYET’  GİBİ GAZETELERDE DE TELİF YA DA TERCÜME ÇALIŞMALARI YAYINLANDI

 

 

Fedakâr ve üretken bir Aydın ve bir öğretmen olan Tarık Cemal Kutlu’nun hayatı zorluklarla geçti; günlük hayatta ve kültürel çalışmalarında aşması gereken sayısız engel vardı. İnternetin olmadığı, haberleşme ve iletişimin bugüne oranla hiç de rahat olmadığı bir ortamda, yani  Soğuk Savaş Dönemi’nde Türkiye gibi Sovyetler Birliği’ne sıfır kilometrede düşman bir ülkede etnik konuları araştırmak, kaynaklara ulaşmak hemen hemen imkânsızdı. Ancak Tarık Cemal Kutlu, her kanal ve olanağı zorlayarak ulaştığı eserlerden faydalanarak taş üstüne taş koymaya çalıştı ve başarılı oldu.

1970’den 1978’e kadar Kuzey Kafkasyalılar Kültür Derneği’nin yayın organı olan ‘Kuzey Kafkasya Kültür Dergisi’nin sorumlu yazı işleri müdürlüğünü üstlendi. Tarık Cemal Kutlu, Kafkasya ve Kafkas kültürüne ilişkin çalışmaları yayınladı ve yayınlanmasına öncülük etti.  Çeşitli televizyon programlarına katıldı. 1998’de  Çeçen- İçkerya Cumhuriyeti Devlet İlimler Akademisi’ne Onur Üyesi seçildi. İstanbul’daki ‘Çeçen Dayanışma Komitesi’nde aktif rol aldı.

 

 

TELİF VE TERCÜME BİRÇOK ESERİ TÜRK OKURUYLA BULUŞTURDU

 

Esas olarak Sovyetler Birliği döneminde oluşturulan ve gelişen Yazılı Çeçen Edebiyatı’yla ilgili olarak  Чечено-Ингушская АССР/ Çeçen- İnguşya Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’nde yayınlanmış kitapları çeşitli kanallardan edinen Tarık Cemal Kutlu çalışkanlığı ve azmi sayesinde Kiril Alfabesi temelli Çeçen Alfabesi’ni öğrendi ve anadilini geliştirdi. Anadili Çeçenceyi de, Türkçeyi de sahiplenir, her iki dili de aynı derece iyi konuşur ve yazardı. Yalnızca Çeçencenin değil, Türkiye’nin diğer anadillerinin de yaşa(tıl)ması konusunda çok değerli fikirlere ve öngörülere sahipti. Son yıllarını Çeçen Dili ve Edebiyatı’yla ilgili ciddî çalışmalara vakfetti.  

Tarık Cemal Kutlu, Türkiye’nin bir gün mutlaka demokratikleşeceğine ve Millî Eğitim Bakanlığı’nın da bütün anadillerine lâyıkıyla sahip çıkacağına inanıyor ve Aydınların kendilerini gündelik siyasetin girdabına gönüllü olarak bırakmak yerine anadilleriyle ilgili temel kitapları hazırlamalarını ve yayınlatmalarını ısrarla tavsiye ediyordu.

 

VEFÂTINDAN SONRA ANISINA YAYINLANAN KİTAP

 

25 Kasım 2004’de kötü hastalığa yenilik düştü ve tedavi gördüğü Çapa Tıp Fakültesi’nde aramızdan ayrıldı. Tarık Cemal Kutlu, ardında sayısız ciddî çalışma ve insanî mesajlar bırakarak bu dünyadan gitti.

Yayınlanmış telif/ tercüme kitapları: “Umar Ela’nın Hünerleri” (Dilmen Kitabevi, İstanbul, 1984); “Üç Kardeş” (Taymin Biybolat, Dilmen Kitabevi, İstanbul, 1985); “Zelimhan” (Mohmad Mamakayev, E Yayınları, İstanbul, 1985; Anka Yayınları, İstanbul, 2002); “İmam Şamil’in Gazavatı” (Tahir’ül Karakhi, Gözde Kitaplar Yayınevi, İstanbul, 1987); “Kafkasya Müridizmi” (Aytek Kundukh, Gözde Kitaplar Yayınevi, İstanbul, 1987); “İmam Mansur” (Bayrak Yayımcılık, İstanbul, 1987);  “Çeçenya ’95” (İngilizce özet: Ali İhsan Aksamaz; Kafkas- Çeçen Dayanışma Komitesi Yayını, İstanbul, 1995); “Çeçen Atasözleri/ Noxciyn Kicanas” (Çardak Kültür Derneği Yayını, İstanbul, 2003);  “Çeçen- İnguş Halkıyla Rusya Arasındaki İlişkiler” ( Yavus Ahmadov, Sorun Yayınları, İstanbul, 2000); “Ekim’in Yetiştirdikleri” (Moxhmad Sulayev, Sorun Yayınları, İstanbul,2001); “Çeçen Masalları” (Siracdin Elmurzayev, Okyanus Yayınevi, İstanbul, 2001); “Çeçen Masalları” (Anka Yayınları, İstanbul, 2004); “Çeçen Direniş Tarihi” (Anka Yayınları, İstanbul, 2005); “Çeçen Nart Efsaneleri” (Anka Yayınları, İstanbul, 2009).

 Kitaplaştırılmayı bekleyen telif/ tercüme çalışmaları: “(Yaklaşık 25 bin kelimelik) Çeçence- Türkçe Sözlük”; “Çeçence Hayvan Adları Sözlüğü”; “ Çeçence Bitki Adları Sözlüğü”, Çeçen Gramer Terimleri Sözlüğü”; “(İ. Arsanov’dan) Çeçen Dilbilgisi”. (23 XII 2020)

  

ALİ İHSAN AKSAMAZ, HALDUN ÖZKAN, TARIK CEMAL KUTLU, MERYEM KUTLU (FATİH/ ÇİFTE KUMRULAR,  2004)

LOWZAR’IN TARIK CEMAL KUTLU’YU ANMA PROGRAMI; NURAY GÖK AKSAMAZ, ALİ İHSAN AKSAMAZ, YALÇIN KARADAŞ, ALİ BOLAT (TOPKAPI HOLIDAY INN/ 22 XI 2009) 

 

 (Önerilen okumalar: Ali İhsan Aksamaz, “Kafkasya Masalları”, sonhaber.ch,  7 III 2020; Dördüncü Demokratik Eğitim Kurultayı (Ön Rapor/ Ek 4: Eğitimde Ayrımcılıklara Tanıklıklar), Eğitim Sen Yayını, Ankara, 2004;  Erol Yıldır, “Tarık Cemal Kutlu Armağanı”, Lowzar,Yeni Dünya Yayıncılık, İstanbul, 2009; Haldun Özkan- Ali İhsan Aksamaz, “İçimizden Biri: Tarık Cemal Kutlu”,  Nart Dergisi, sayı 39, İstanbul, 2004; Hayri Ersoy, “Dili, Edebiyatı ile Çerkesler (Tarık Cemal Kutlu, “Dili, Edebiyatı ve Tarihi ile Çeçenler)”, Nart Yayıncılık, İstanbul, 1993;   İhsan Berkhan, “Tarık Cemal Kutlu”, ihsanberkhan.com.tr, 25 XI 2019; Nail Sönmez, “Tarık Cemal Kutlu Anısına”, ickerya.com, 21 IV 2020; Sefer E. Berzeg, “Kafkas Diasporası’nda Edebiyatçılar ve Yazarlar Sözlüğü”, Kafkasya Gerçeği Yayınları, Samsun, 1995.)

 

Ali İhsan Aksamaz

aksamaz@gmail.com

 [Önerilen Okuma: George Hewitt, Ali İhsan Aksamaz (Çeviren:) “Çeçenler ve Komşuları” Birikim Sosyalist Kültür Dergisi, Sayı 78, Ekim 1995.]

 https://sonhaber.ch/tarik-cemal-kutlu-1944-2004/

http://circassiancenter.com/tr/tarik-cemal-kutlu-1944-2004/

 

 

 

 

 

“Sarpi Moleni” yayınlandı

 

 

 

“Sarpi Moleni” yayınlandı

 

Laz Aydınlarından Bayram Ali Özşahin’in “Sarpi Moleni/ სარფი მოლენი” adlı kitabı geçtiğimiz günlerde yayınlandı. Kitabın tam adı; “Lazuri Şiirepe do Ç̆arepe-  Sarpi Moleni” (“ლაზური შიირეფე დო ჭარეფე- სარფი მოლენი/ Lazca Şiir ve Yazılar- Bu Taraftaki Sarp)”.  

Bu eşsiz çalışma, önemli Lazca çalışmalara imza atan “Laz Enstitüsü/ Lazika Yayın Kollektifi” tarafından yayınlandı. Kitap, Onur Kahveci tarafından yayıma hazırlanmış ve kapak tasarımı da İsmail Bucak̆lişi’ye ait. “

 BAYRAM ALİ ÖZŞAHİN’İN DAHA ÖNCEKİ ÇALIŞMASI

 

Lazcaya son derece hâkim olan Bayram Ali Özşahin’in daha önceki çalışması,“Lazuri- Turkuri/ Turkuri- Lazuri Nenapuna” (ლაზური- თურქური/ თურქური- ლაზური ნენაფუნა “/ “Lazca- Türkçe/ Türkçe- Lazca Sözlük) birkaç yıl önce yine “Lazika Yayın Kollektifi” tarafından İstanbul’da yayınlanmıştı.

Bayram Ali Özşahin’in bu sözlük çalışması hem Moleni Sarpi’den hem de Meleni Sarpi’den  (yani hem Türkiye tarafındaki Sarp köyünden hem de Gürcistan tarafındaki Sarpi köyünden) derlediği Lazca kelimelerden oluşuyor.

 BAYRAM ALİ ÖZŞAHİN, LAZCA ÇALIŞMALARIYLA ÜLKEMİZİN KÜLTÜREL ZENGİNLİĞİNE KATKIDA BULUNUYOR

 

Bayram Ali Özşahin, 12 Mayıs 1956’da Hopa’nın Sarp köyünde, Moleni Sarpi’de dünyaya geldi. İlkokula gidene kadar yoğun olarak Lazca konuşulan bir çevrede büyüdü. İlkokulu Sarp(i) köyünde okudu. Ortaokulun ilk sınıfını Noğedi’de, diğer sınıflarını ise Hopa’da tamamladı. Liseyi Haydarpaşa Lisesi’nde okudu fakat Hopa Lisesi’nden mezun oldu.

İstanbul’da bir emekçi olarak çalışmaya başlayan Bayram Ali Özşahin günümüzde emekli ve Meleni/ Moleni Sarpi ile bağlantısını hiç kopartmadan İstanbul’da yaşıyor. Lazca önemli eserleri gün yüzüne çıkararak hem anadiline ve kimliğine sahip çıkıyor hem de Türkiye’nin demokratikleşmesine önemli katkılarda bulunuyor. (20 XII 2020)

(Önerilen okumalar: Ali İhsan Aksamaz, “Dünden Bugüne Lazca Gramer ve Sözlük Çalışmaları”, sonhaber.ch, 28 II 2020;  Ali İhsan Aksamaz, “Yürekli Bir Laz Kadını/ Bedia Hala”, sonhaber.ch, 6  VI 2020; Ali İhsan Aksamaz, “Bir Kitap: Lazca deyimler ve atasözleri”, sonhaber.ch, 19 VII  2020;  Ali İhsan Aksamaz, “Munir Yılmaz Avcı (1939- 2016), sonhaber.ch,  16 XII 2020)

 

Ali İhsan Aksamaz

aksamaz@gmail.com

 

 https://sonhaber.ch/sarpi-moleni-yayinlandi/

http://gurcuhaber.com/2020/12/20/sarpi-moleni-yayinlandi%e1%83%9a%e1%83%90%e1%83%96%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%97%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%a5%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%97%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%a5/

http://circassiancenter.com/tr/sarpi-moleni-yayinlandi/

Munir Yılmaz Avcı (1939- 2016)

 

 

Munir Yılmaz Avcı (1939- 2016)

 

Munir Yılmaz Avcı 1939’da Hopa’nın Azlağa köyünde doğdu. İlkokula Azlağa’da başladı. İlkokulu, ortaokulu ve Yapı Sanat Enstitüsünü Rize’de okudu. 1960’da Erzurum İnşaat Tekniker Okulu’ndan mezun oldu.

Askerlik hizmetini yedek subay- öğretmen olarak Gelibolu’da tamamladı. Ardından İzmit- SEKA Kâğıt Fabrikası’nda çalıştı. 1968’de İstanbul- Yıldız Yüksek Teknik Okulu İnşaat Mühendisliği Bölümünden mezun oldu.

Ardından Karayolları 15. Bölge Müdürlüğü Safranbolu-Bartın yolu şantiye şefi olarak çalışmaya başladı. 1975’den başlamak üzere Karabük Demir Çelik İşletmeleri bünyesindeki İnşaat ve Etüd- Plânlama Müdürlüklerinde 20 yıl çalıştı. 1995’de çalıştığı kurumun özelleştirilmesiyle emekli oldu ve İzmit’e yerleşti

 

MUNİR YILMAZ AVCI, LAZCA ÖNEMLİ ÇALIŞMALARA DA ÖNCÜLÜK ETTİ

 

Soğuk Savaş yılları sebebiyle hiçbir kurumsal desteğe sahip olamayan Lazcanın günbegün yok oluşunu gören ve bu sebeple çok üzülen Munir Yılmaz Avcı, Lazca yazma çabalarını uzun yıllar boyunca kendi başına sessiz- sedasız yürütür.

1993’de, “Ogni Kültür Dergisi”nin İstanbul’daki birkaç Laz Aydını tarafından yayınlanması Munir Yılmaz Avcı’yı çok sevindirir.  Hemen “Ogni Kültür Dergisi”ne bir mektup gönderir.

Munir Yılmaz Avcı’nın o mektubu “Ogni Kültür Dergisi”nin 1994/4. sayısında yayınlanır:

“Değerli Ogni Ailesi,  adresinizi ve derginizi ancak elime geçirebildim. Tebrikler…Tebrikler… Bravo. Benim 20- 25 yıldır rüyalarıma giren bir olayı gerçekleştirdiniz.  Kendi kültürümüzün yavaş yavaş yok oluşunu seyretmek ne acı. Böylesi ulvî bir görevin öncülüğünü yapmayı ne çok arzu etmişimdir. İnanın tahmin edemezsiniz.  Tabi bu bir güç ve cesaret işidir. Demokrasinin gereği olarak kültürümüze kavuşabileceğimiz günleri beklerken ben de yıllar yılı boş durmayıp bir takım deneme yazılarımla Lazcayı yaşatmaya çalıştım.

Tabii ki önceleri bir takım semboller kullandım. Daha sonra Tzitaşi İskender’in kitabından düzenlediğim alfabeyi ve en son olarak da “Parpali’ (adlı dergi)den aldığım kendi yazımızı kullanmaya başladım.

Sayın Ogni Ailesi, “Ogni Dergisi” bir öncüdür. İlk etapta bir takım eksiği olacaktır. Ancak her geçen gün daha iyi ve daha güzele gideceğine inanmaktayız. Sonsuz başarılar dilerim.”

“Ogni Kültür Dergisi”nin 5. sayısında Munir Yılmaz Avcı’nın Lazca bir şiiri yer alır: “Fak̆fuk̆işi Foni”. “Ogni Kültür Dergisi”nin 6. sayısına da uzunca bir şiir gönderir: “Oxori Çkini/ Evimiz”. Aynı zamanda “Ogni Kültür Dergisi”nin gönüllü tanıtıcısı olur ve dergiye aboneler de kaydeder.

 “Ogni Kültür Dergisi”nin yayın hayatına başlamasıyla birlikte, Munir Yılmaz Avcı bütün mesaisini daha bir canla- başla Lazcanın yaşatılması çabalarına verir. Sonraki yıllarda Lazca kitapları da yayınlanacaktı.

 

 ‘DOĞU KARADENİZLİLER HİZMET VAKFI’NIN YAYIN ORGANI ‘SİMA’NIN YAZI İŞLERİ MÜDÜRLÜĞÜNÜ DE ÜSTLENDİ (2000- 2009)

 

Soğuk Savaş yıllarının sona ermesi, ‘Sarp Sınır Kapısı’nın açılması, Almanya’daki bazı Laz gençlerinin kendi anadilleri ve kültürlerine yönelik çalışmalara katılmaları, İstanbul’da “Ogni Kültür Dergisi”nin yayınlanması ve artık Türkiye’nin göreceli de olsa demokratikleşme sürecine girmesi Münir Yılmaz Avcı’yı da etkiler ve İzmit ve çevresinde yaşayan Laz Aydınlarıyla örgütlenme ve kurumsallaşma çalışmalarına katılır. Sayısız toplantı yapılır ve sonunda da bir vakıf kurmaya karar verilir. Orhan Bayramin, Mecit Çakırusta, Vecdi Cihangir, İbrahim Pir, Sezai Bayboğa ve Munir Yılmaz Avcı vakfın müteşebbis heyetini oluşturur. Böylece de 26 XII 1996’da “Sima- Doğu Karadenizliler Hizmet Vakfı” resmen İzmit’te kurulmuş olur.

Munir Yılmaz Avcı, bir yayın organının tılsımlı gücünü ve doğrudan örgütleyiciliğini çok iyi bilenlerdendir. O sebeple de vakfa ait bir yayın organının yayınlanması konusunda ısrarcı olur. Çalışmalara başlarlar. Ancak 1999 Marmara Depremi, bu çalışmalarını bir süre akamete uğratır. Arkadaşlarının manevî ve maddî desteğiyle vakfın yayın organı “Sima” 2000’de yayınlanmaya başlar. Munir Yılmaz Avcı, “Sima”nın sorumlu yazı işleri müdürlüğünü üstlenir ve bu görevi yıllarca yürütür. Sonraki yıllarda vakfın başkanlığını da yapar.

 

 

 

 

 

ÇALIŞMALARI LAZ VE ÇERKES AYDINLARININ DERGİLERİNDE DE YAYINLANDI

 

Munir Yılmaz Avcı, Lazcaya sahip çıkanların sayısının her geçen gün artmasından ve yayınlanan Lazlara ait birçok kitaptan çok derece sevinçlidir. Kendisinden Lazca konusunda yardım isteyen herkese elinden geldiğince yardımcı olur. Lazcayı yaşatmanın Laz Aydınlarının ortak bir görevi olduğunu, bu alanda çalışanların birlikte durmaları gerektiğini sürekli olarak her platformda dile getirir. Bu konudaki görüşleri özetle şöyle:

“Yıllardır açık açık dile getirdiğim halde herkesin uzaktan dinlediği esas konuyu tekrarlamak istiyorum. Biz her platformda Devlet, şunu- bunu yapmalı derken kendimiz hazır durumda mıyız?  Şunu iyi bilmeliyiz ki her kafadan çeşitli seslerin yükseltildiği ve maalesef birçoğunun sadece kendini ön plânda tutma gayreti gösterdiği bir platformda bir birlik tesis edip ilgili kurumlarla tek ses olarak muhatap olamadığımız müddetçe bizim bu seslenişlerimiz sadece çatlak birer ses olarak yankılanır. Kısacası biz organize olmuş ve kendi dersini çalışmış biri olmalıyız ki ilgili kurumların isteklerine tek ses olarak cevap verebilmeliyiz. Bunu halletmenin yolu ise tüm aydınların bir araya gelip fikir birliği oluşturmalarıyla mümkün olur.

En büyük arzularımdan biri olarak çok yerde dile getirdiğim; tüm derneklerin SİMA VAKFI ile bütünleşerek veya kaynaşarak keşke sağlam bir ‘Laz Birliği’ oluşturulabilseydi.”

 

 

 SİMA DERGİSİ TOPLANTISI; ARʒ̆AŞİ M. RECAİ ÖZGÜN, MUNİR YILMAZ AVCI, ALİ İHSAN AKSAMAZ (MAŞUKİYE, 5 VII 2003)

 

M. Yılmaz Avcı’nın yayınlanmış kitapları: “Şurimşine/ Lazca- Türkçe Şiirler” (Kurye Yayınları, İstanbul, 1999), “Lazuri Nenaçkina/ Lazca Dilbilgisi” (Etno- Kültür Kitapları, İstanbul, 2003), “Lazuri P̆arametepe/ Laz Masalları” (Sorun Yayınları, İstanbul, 2005), “Aleynas Mu Ağodu? / Aleyna’ya Ne Oldu? -Roman” (Sorun Yayınları, İstanbul, 2013).

 

 

 GÜRCİSTAN ZİYARETİ; GİORGİ ANDRİADZE, ALİ İHSAN AKSAMAZ, YAŞA TANDİLAVA, MUNİR YILMAZ AVCI (TİFLİS, 2005)

 

M. Yılmaz Avcı’nın yayınlanmayı bekleyen kitapları: “Golakteri Meçeti/ Dönük Cami” (4 perdelik Lazca tiyatro eseri), “Şurimşine” (Anılar, Lazca-Türkçe), “Navamiçkinan  K̆olxeti/ Bilmediğimiz Kolkheti (Ali İhsan Aksamaz ile beraber 2005’de Gürcistan’a yaptıkları gezinin notları/ Lazca- Türkçe).

 

 

 SİMA DOĞU KARADENİZLİLER HİZMET VAKFI PİKNİĞİ; MUNİR YILMAZ AVCI, ORHAN BAYRAMİN, ALİ İHSAN AKSAMAZ, MECİT ÇAKIRUSTA (SAPANCA, 2009)

 

Munir Yılmaz Avcı, yazdığı kitaplarla Lazcayı ve Laz Kültürünü ölümsüzleştirme mücadelesi vermekle kalmadı, Laz ve Çerkes Aydınlarının yayın organlarına yazdıklarıyla da onlarla olan dostluğunu pekiştirdi. Gündelik siyaset girdabına karşı çok dikkatliydi. Bu tehlikeye karşı kendisini ve çevresindekileri korumaya çalıştı. Bağımsız duruşunu korumaya da hep özen gösterdi. Bu ülkenin bir çocuğu olarak idealleri vardı ve hep dik durdu. Yaptığı hiçbir kültürel çalışmadan para kazanmadığı gibi cebinden katkılarda bulundu. Kültürel çalışmalardan hiçbir şekilde maddî- manevî menfaat sağlamayı hiçbir zaman aklından bile geçirmedi. Munir Yılmaz Avcı, iyi bir eş ve baba, iyi bir kardeş, samimi bir arkadaş ve her zaman Lazcanın bilge bir öğretmeniydi. (15 XII 2020)

 

(Önerilen okumalar: Ali İhsan Aksamaz, “Lazcanın Yazarı ve Şairi: Munir Yılmaz Avcı”, lazca.org, 8 II 2013; Ali İhsan Aksamaz, “Kafkasya Masalları”, sonhaber.ch, 7 III 2020; Ali İhsan Aksamaz, “Atalarımızın Yaşadığı Topraklar ve Soyağacımız”, sonhaber.ch, 14 IV 2020; Hasan Oral, “Sima Laz Kültür ve Dayanışma Vakfı Anayasa Teklifi Metni”, slideshare.net; “Mahkemeye göre ‘Laz’ kelimesi amaç dışı”, demokrathaber.org, 23 XII 2012; M. Recai Özgün, “Kurtuluşumuzun Öyküsü (Büyük Nutuk Penceresinden)”,  S.İ.M. A. Doğu Karadenizliler Hizmet Vakfı, Fotosan Ofset, İzmit,1998; Mecit Çakırusta, “Dutxuri P̆alik̆ari”, Lazika Yayın Kollektifi, İstanbul, 2011; Munir Yılmaz Avcı, “Laz Olmak Bir Ayrıcalıktır”, halkinsesi.com.tr,13 IV 2013; Mustafa Bayındır, “Yılmaz Avcı”, hopa.gen.tr; Nükhet Eren, “M. Yılmaz Avcı ile Söyleşi”, Papirus Edebiyat Dergisi, sayı 14, İstanbul, 2015/ pazartesi14.com, 9 VIII 2009; Orhan Bayramin, “Neden Sima?”, Sima- Doğu Karadenizliler Hizmet Vakfı Üç Aylık Kültür Sanat Edebiyat Dergisi, sayı 1, (Ofset Hazırlık: Nart Yayıncılık/ Baskı: Livane), İstanbul, 2000; Sami Avcı,  “Atalarımızın Yaşadığı Topraklar ve Soyağacımız”, Kendi Yayını, Ankara, 2013; “Vakıf Senedi”, SİMA- Doğu Karadenizliler Hizmet Vakfı, İzmit, 1996; Yılmaz Avcı, “Ya Laz Olmasaydım?!”, Yeni Kafkasya Gazetesi, sayı 2, İstanbul, Kasım 2001; Yılmaz Avcı, “Türkçeyi Nasıl Öğrendik?”, Yeni Kafkasya Gazetesi, sayı 3, İstanbul, Şubat 2002; Yılmaz Avcı, “Tek ses olarak muhatap olamadığımız müddetçe…”, lazca.org, 31 V 2013)

Ali İhsan Aksamaz

aksamaz@gmail.com

 

 https://sonhaber.ch/munir-yilmaz-avci-1939-2016/

http://circassiancenter.com/tr/munir-yilmaz-avci-1939-2016/

 

‘სქანი’/ ‘Skani’nin 3. sayısı yayınlandı

 

 

 

‘სქანი’/ ‘Skani’nin 3. sayısı yayınlandı

 

Gürcistan’da Megrelce olarak yayınlanan dergi ‘სქანი’/ ‘Skani’nin Aralık 2020/ 3. sayısı çıktı. ‘Skani’nin son sayısında da ilginç ve şaşırtıcı çalışmalar yer alıyor: Natia Gakharia’nın makalesi: ‘Megrelce ve Lazca toprak ve su ile ilgili sözlük’; Laşa Kodua’nın makalesi:Japonya’daki ‘Okinavaca’/ Dil ve kimlik mücadelesi; Sinan Badişi’nin bir eskizi; Besa Kiria’nın etnografik sözlük materyalleri; Giga Kavtaradze’nin çalışması: Barbara Danelia’nın biyografisi; Gogita Chitaia’nın Bia köyündeki etnografik gözlemleri; Giorgi Gakharia’nın çalışması: Megrel asma çeşitleri; Megrelce sözlü Jazz/ Teona Mosia ile söyleşi;  Giorgi Khulordava ve Kote Naçqebia’nın şiirleri; Bakur Khubulava’nın hikâyesi, Riunoske Akutagava’nın Megrelce tercümesi.

 

 

 

‘სქანი’/ ‘SKANİ’NİN 1. SAYISI

 

‘სქანი’/ ‘Skani’-şi  3-a nomeri gamiçkvinu

 

Gurcistanis Margaluro gamiçkvineri jurnali ‘სქანი’/ ‘Skani’-şi Xrist̆ana 2020/ 3-a nomeri kogamaxtu. ‘Skani’-şi çodina nomeristi, onç̆eloni do gok̆vironi mak̆alepe gežin: Natia Gaxariaşi mak̆ale: ‘Dixa do ʒ̆k̆arişen ambaroni Margaluri do Lazuri zit̆apuna’; Laşa K̆oduaşi mak̆ale: Jap̆onyaşi ‘Ok̆inavuri Nena’/ Nena do minobaşi ok̆ok̆idinu; Sinan Badişişi ar esk̆izi; Besa Kiriaşi etnografiuri zit̆apunaşi mat̆eryalepe; Giga Kavtaražeşi Barbare Daneliaşi biyografişen ambaroni noçalişe; Gogit̆a Çit̆aiaşi etnografiuli oxosarupe oput̆e Bias; Giorgi Gaxariaşi noçalişe: Margaluri binexepeşi ç̆eşidepe; Margaluri zit̆apeten Jazz/ Teona Mosia k̆ala int̆erviu; Giorgi Xulordava do K̆ot̆e Naç̆qebiaşi şiirepe; Bak̆ur Xubulavaşi p̆aşura, Riunosk̆e Ak̆ut̆agavaşi Margaluri tercume.

 

 

‘სქანი’/ ‘SKANİ’NİN 2. SAYISI

 

‘სქანი’-ში  3-ა ნომერი  გამიჩქვინუ

 

გურჯისთანის მარგალურო გამიჩქვინერი ჟურნალი ‘სქანი’-ში ხრისტანა 2020/ 3-ა ნომერი ქოგამახთუ. ‘სქანი’-ში ჩოდინა ნომერისთი, ონჭელონი დო გოკვირონი მაკალეფე გეძინ: ნათია გახარიაში მაკალე: ‘დიხა დო წკარიშენ ამბარონი მარგალური დო ლაზური ზიტაფუნა’; ლაშა კოდუაში მაკალე: ჟაპონიაში ‘ოკინავური ნენა’/ ნენა დო მინობაში ოკოკიდინუ; სინან ბადიშიში არ ესკიზი; ბესა ქირიაში ეთნოგრაფიური ზიტაფუნაში მატერიალეფე; გიგა ქავთარაძეში ბარბარე დანელიაში ბიოგრაფიშენ ამბარონი ნოჩალიშე; გოგიტა ჩიტაიაში ეთნოგრაფიული ოხოსარუფე ოფუტე ბიას; გიორგი გახარიაში ნოჩალიშე: მარგალური ბინეხეფეში ჭეშიდეფე; მარგალური ზიტაფეთენ ჟაზზ/ თეონა მოსია კალა ინტერვიუ; გიორგი ხულორდავა დო კოტე ნაჭყებიაში შიირეფე; ბაკურ ხუბულავაში პაშურა, რიუნოსკე აკუტაგავაში მარგალური თერჯუმე. (30 XI 2020)

 

(Önerilen okumalar: Ali İhsan Aksamaz, “Megrelce dergi çıktı: “სქანი”/ “Skani”, sonhaber.ch, 16 V 2020; Ali İhsan Aksamaz, “Hayvan Çiftliği Megrelce olarak yayınlandı”, sonhaber.ch, 16 XI 2020)

 

 

 

Ali İhsan Aksamaz

aksamaz@gmail.com

https://sonhaber.ch/%e1%83%a1%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98-skaninin-3-sayisi-yayinlandi/

http://circassiancenter.com/tr/%e1%83%a1%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98-skaninin-3-sayisi-yayinlandi/